Oficjalna strona sekcji rugby KS Posnania Poznań
slide01 slide01 slide01 slide01
ŚWIĘTA BOŻEGO NARODZENIA 2017
II WINOGRADZKA PYRA

NABÓR DO
SEKCJI RUGBY
NABÓR
AKTUALNOŚCI !

POSNANIA_RUGBY 7

BLACK ROSES

SARMACI RUGBY

JESTEŚMY TUTAJ

ODWIEDZILI NAS
free counters
Logowanie
Nazwa użytkownika

Hasło



Nie masz jeszcze konta?
Zarejestruj się

Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło
POSNANIA RUGBY CLUB

KS POSNANIA POZNAŃ

SPONSORZY

WSPÓŁPRACA

PATRONAT MEDIALNY

WSPÓLNIE PRZECIW BIAŁACZCE

Nasza strona
Działamy:
TOMASZ PUTRA RADZI
W trakcie żmudnego przeglądania, a co za tym idzie poszukiwania wartościowych informacji na temat rugby, natknęliśmy się na jakże cenne uwagi Trenera Reprezentacji, Tomasza Putry. Mimo, iż znalezione przez nas materiały znajdują się na stronie: http://www.szkolarugby.vel.pl/ i zostały zamieszczone w 2008 roku, nie straciły zupełnie na swej aktualności.

Będziemy zatem je przypominać w co tygodniowych odsłonach. Dzisiaj proponujemy Wam: PRZYGOTOWANIE PSYCHICZNE I MENTALNE.


Bardzo ważnym elementem w działalności trenera i zawodnika, jest ich podejście do zagadnienia MENTALNOŚCI.
Problem ten jest niedoceniany w codziennej pracy. Zdarza się, że występuje okazjonalnie, a najczęściej bez świadomego postępowania. W życiu codziennym, cechą charakterystyczną dla nas Polaków jest pesymizm, niezadowolenie, negacja.
Polak zapytany: co słychać? Jak leci? Jak się masz? Itp…
Odpowie: stara bieda; jako tako; słabiutko; można wytrzymać; ciężko….
Francuz, Anglik, odpowie: w porządku; udany dzień; wszyscy zdrowi; dostałem awans, premię…

Cytowany przykład stawia nas już na wstępie na przegranej pozycji.
Brak wiary w siebie, negatywna ocena, nie pobudza do działania i nie motywuje.
MENTALNOŚĆ - to całość poglądów, przekonań, nastawień i nawyków myślowych danej jednostki lub grupy społecznej. Przygotowanie mentalne zawodników w rugby, musi w efekcie ćwiczeń i wielokrotnego powtarzania jakiejś działalności prowadzić do powstania trwałych nawyków. Zarówno zawodnik jak i trener może po dokonaniu analizy charakterologicznej, dokonać samooceny (zawodnik), oceny (trener) istniejącego stanu, a następnie wyznaczenie kierunku działania w tym zakresie.
Nastawienie zawodnika do kogoś (przeciwnika, kolegi), czegoś (stadionu, słupów), podejścia do rozwiązania problemu (wrzut do autu) zmienić można i trzeba poruszając się małymi kroczkami (np. uda mi się 20% celnych kopów, pochwalę kolegę po dobrym podaniu).

Tak więc przygotowanie mentalne, pozwala wszystkim sportowcom (zwłaszcza sportom walki, rugby to zespołowy sport walki) wykorzystać lepiej swoje możliwości fizyczne, intelektualne, zwłaszcza w sytuacji dużego stresu (meczu).
Przekonanie o własnych wartościach, optymizm, pozytywne nastawienie może uwolnić w zawodnikach takie pokłady energii, iż wykonuje on podczas meczu zadania, przekraczające jego możliwości (np. wykonanie zwodu przy maksymalnej szybkości).
Nad przygotowaniem mentalnym pracuje sam zawodnik, jak i trener.

Wyróżnić należy kilka metod przygotowania mentalnego.
* Wytyczenie celu
* Poznanie swego organizmu (pewność siebie)
* Oddychanie
* Przekaz informacji
* Wizualizacja (kopacz)
* Koncentracja i relaksacja (wrzucający do autu)



1. WYTYCZENIE CELU

Każda motywacja rodzi się z jakiegoś celu.
Każdy zawodnik rozpoczynający trening lub uprawiający już rugby, powinien odpowiedzieć sobie na kilka pytań:
- dlaczego to robię
- czy mam do tego predyspozycje
- czy będę miał na to czas
- czy potrafię uczestniczyć regularnie w zajęciach i wykonywać postawione mi zadania
- jaką pozytywną perspektywę może dać mi uprawianie rugby
- jak wpłynie uprawianie rugby na mój charakter, cechy fizyczne
- czy poprawi, zmieni to moją sytuację socjalną, ekonomiczną

Celem głównym dla zawodników grających mecz, jest jego wygranie.
W czasie meczu każdy zawodnik, każda formacja ma swoje charakterystyczne zadanie, to są cele pośrednie (udany atak, dobry wrzut, dobra organizacja obrony).

Zawodnik realizuje także swoje cele w zróżnicowanym przedziale czasowym.
Cel najbliższy- trening, co zrobię nowego, co poprawie,
- mecz, poprawie szarżę,
Cel w rocznej perspektywie: zagram wszystkie mecze,
Cel na kilka lat: granie w kadrze, uczestnictwo w ME i MŚ.

Żeby zrealizować zaplanowane cele, to muszą one być:
- realne np. poprawić skuteczność z 20% do 50%
- aktywne np. wybiorę zadania, które mogę zacząć od zaraz (te podanie będzie dobre)
- wymierne (szybciej biegam, powstaje szybciej po szarży, ilość dobrych wrzutów)
- pozytywne (nie używaj słowa: nigdy, nie itd., a staraj się mówić: wszystkie moje kopy będą trafne)
- jasne sprecyzowane -wypunktowane (nie połączone razem: kop- kariera zawodowa, szarża- naprawa samochodu)
- oznaczony w czasie (w następnym meczu poprawię podanie piłki)

Zawodnik wyznacza cel, na miarę swoich możliwości, zbyt ambitny program, brak możliwości jego realizacji, zniechęca nie motywuje do działania. Cel bardzo ambitny można rozłożyć na kilka etapów.
Konieczna jest tez własna ocena dokonań, w bliższej i dalszej perspektywie, opisanie ich.
Pozwoli to programowe ustalanie celów i nie odchodzenia zbyt daleko od celu wieloletniego.



2. PEWNOŚĆ SIEBIE

Nie tylko technika i przygotowanie fizyczne są potrzebne rugbiście.
Ilu jest zawodników, którym na treningu wychodzi wszystko, a w trakcie meczu mają problemy ze skuteczną szarżą, dobrym podaniem, niedokładnym kopem czy wrzutem do autu, to wszystko może być wynikiem braku pewności i zaufania do siebie.
Zaufanie do siebie to nie jest egoizm (gdzie trzymamy wszystkie piłki czy wszystko gramy pod siebie). To przede wszystkim poznanie swoich walorów i dobre ich wykorzystanie z wyczuciem w odpowiednim momencie meczu.
Zaufanie do siebie pozwala dokonać samooceny (autokrytyki konstruktywnej), która pomoże stale poprawiać trafność podejmowanych decyzji.
Koniec z czarami i przesądami, które zaślepiają, trzeba się oprzeć na własnych walorach i przekonaniach.
Jak możemy zwiększyć zaufanie do siebie (pewność siebie)?
Możemy sporządzić bilans naszych cech pozytywnych i negatywnych, jako człowieka i jako rugbisty i zaznaczyć te z nich, które powinniśmy poprawić.
Ustawić je w odpowiedniej kolejności od najlepszych i regularnie sprawdzać, kontrolować i poprawiać. Wskazana jest pomoc trenera; ale lepiej jest skupić się nad własną samodzielną oceną.
Nie używać takich zwrotów jak: nigdy mi się nie uda, jestem zerem, znowu źle podam piłkę, czy znowu mi wypadła do przodu.
Tym słowom trzeba się zdecydowanie przeciwstawić, zastąpić je określeniem pozytywnym: skoordynuj swoje ręce, trzymaj mocno piłkę, nie denerwuj się, patrz co się dzieje w grze….
Należy dodawać sobie i innym dużo słów otuchy i pochwał: brawo, wspaniały gest, super…
Dla tych, którzy mają mały stopień poczucie pewności siebie proponuje:
- przynajmniej przez trzy tygodnie codziennie rano mówić
- wieczorem przed zaśnięciem pomyśleć, przypomnieć sobie
Te dwa ćwiczenia zmienią wasze nastawienie i zachowanie na bardziej pozytywne widzenie rzeczywistości. Pomogą rozwiązać sytuacje stresowe w życiu zawodowym, rodzinnym, sportowym.
Dla zawodników, którzy nie mogą dalej poradzić ze stresem i brakiem pewności, należy udać się z wizytą u psychologa.



3. ODDYCHANIE

Każdy z zawodników wie, że oddychanie ma ogromny wpływ na przygotowanie formy fizycznej, przygotowanie psychiczne, mentalne. Dla ułatwienia wdechu przyspieszamy wydech. W zależności od naszego samopoczucia czy fazy gry, zawodnik odpowiednio oddychając może regulować swoje napięcie psychiczne.
Mamy trzy rodzaje oddychania:
- żebrowe (codzienne, żebra, przepona)
- brzuszne (wymuszone, tylko u noworodków normalne, przepona i mięśnie brzucha)
- całościowe (trzeba je zacząć od wydechu i wdechu brzusznego, a następnie wdechu wymuszonym żebrowym i wydechu żebrowym zakończonym z wydechem za pomocą mięśni brzusznych).
Ten sposób oddychania powiększa wiele razy ilość pobieranego tlenu i o wiele razy zwiększa ilość wydzielanego CO2.
Ćwiczenie:
Zaczynamy od spokojnego głębokiego oddychania. Wydychać buzią, chowając brzuch, wdychać powoli przez nos uwypuklając brzuch, rozszerzając klatkę piersiową, aż do mostka bez poruszania ramionami, zatrzymać oddech przez 2 sekundy i wypuszczać powietrze spokojnie przez buzię chowając brzuch aż do końca wydechu
- zacząć wdech rozluźniając mięśnie brzucha itd…



4. PRZEKAZ INFORMACJI W RUGBY

Rugby jest sportem zespołowym i zrozumienie wielu sytuacji podczas meczu, treningu sprawić może trudność. Dlatego potrzebne jest udzielenie kilku wskazówek dotyczących rozumienia się słowem i gestem, które musza powodować zmianę określonych zachowań.
1. Nie rozumiem, co mówi trener?
- proszę o powtórzenie, żebym ja i moi koledzy, którzy są bardziej nieśmiali mogli zrozumieć.
- idę oddzielnie do trenera i proszę o wytłumaczenie jak mam się zachować

2. Jeden z moich kolegów nie wie, co ma robić na boisku w jakiejś sytuacji?
- staram się dodać mu pewności i pomagam w zrozumieniu
- rozmawiam z nim po meczu czy treningu i pomagam mu żeby poprawił swoja grę

3. Jeden z moich kolegów zachowuje się agresywnie, nie panuje nad sytuacją (uderzył mnie)
- po głębokim oddechu i uspokojeniu rozmawiam z nim spokojnie
- mówię mu wszystko i dokładnie słucham jego wersji, przygotowuje moje argumenty i przedstawiam mu swoje odczucie

4. Jednemu z moich kolegów wypadła piłka przodu lub popełnił jakiś błąd
- kontynuuje grę, dodaje jemu otuchy i odwagi, argumentując czymś pozytywnym
- nie staram się mówić « nic nie szkodzi » nasz umysł notuje niepowodzenia i je zapamiętuje na stale
- staram się zachować spokój nie ciąże swoim zachowaniem na nim, bo każdy z nas jest omylny i tylko ci, co nic nie robią, nie popełniają błędów.

5. Wynik meczu jest niekorzystny
- Staram się zmotywować i podtrzymać na duchu kolegów
- Zachęcam ich i proponuję sytuacje żeby zmienić poprawić wynik


WIZUALIZACJA

Przygotowanie mentalne kopacza

1 FAZA Poznanie ciała
- podczas rozgrzewki dobrze wyczuć wszystkie mięśnie i zachowanie się górnych i dolnych części ciała i wyczuć różnice między nimi.
- w trakcie rozgrzewki specyficznej specjalnej dla kopacza zwrócić uwagę na podparcie ustawienia stóp, pozycji pleców, kręgosłupa i pozycje ramion.
- rozpocząć od kilku kopów, z różnych odległości i pozycji wyczuciem uderzenia i z poczuciem pewności bez koncentrowania się na precyzyjnych trafieniach, przynajmniej w pierwszej fazie
- zapamiętać sposób uderzenia piłki, poprzez ułożenie się na wznak zamknąć oczy, i z przy rozluźnieniu wszystkich mięśni wykonywać głębokie wolne oddechy koncentrując się na wszystkich partiach ciała (obserwując je w myślach), zaczynając od głowy, a kończąc na małym palcu u nogi
- zaznaczcie i wyobraźcie sobie w myślach tak swoje ciało, aby widzieć w nim mocne i słabe miejsca (za każdym razem może być to inaczej)

2 FAZA zapoznanie się z technika i gestami w trakcie wykonywania kopania
-uderzanie noga piłki z rożnych odległości, bez skupienia sie na precyzji ale na wyczuciu kopu i koncentracji na poszczególnych partiach ciała mięśniach biorących udział w kopie,
-zaczynamy kopy na słupy z bliskiej odległości tak aby trafiać za każdym razem .Jeżeli nie udaje sie to po analizie, dlaczego nie wyszło powtórzyć az sie uda(poprawiać postawę technikę i sile uderzenia.
- jeżeli udaje się nam trafiać w wymaganym procentem trafień, to należy przejść do kopów z różnych w sytuacji przy kontrolowaniu stresu, np.: kładę piłkę na ziemi biorę brzuszny głęboki oddech , koncentruje się na swoim ciele, z wyłączeniem czynników zewnętrznych (hałas, światło) i bardzo precyzyjnie ustawiam piłkę ,i powtarzam jeszcze raz wyżej opisane zachowanie.
-zanim wykonam kop wyobrażam sobie wszystkie elementy niezbędne do wykonana dobrego kopu.

3 FAZA relaksacji i wyobraźni wizualizacji
- Należy znaleźć miejsce bardzo spokojne i z zamkniętymi oczami rozpocząć głębokie oddychanie. Można tez skupiając się na jakimś punkcie, rozluźnić wszystkie mięśnie zaczynając od czoła, policzkową, brody kończąc na śródstopiu. Cale ciało powinno być rozluźnione
W tej pozycji wyobraźcie sobie, że jesteście na boisku w trakcie meczu i przygotowujecie się do wykonania kopnięcia na słupy (zaczynacie w myślach powtarzać wszystkie fazy tak jak by to było naprawdę: kładziecie piłkę, bierzecie rozbieg, patrzycie na słupy, patrzycie na piłkę, głęboko oddychacie, patrzycie na słupy. Realizujecie udany kop i gra toczy się dalej.
-Powtarzacie ta sytuacje kilka razy wyobrażając inny moment meczu,
-Bardzo głęboko oddychając powracacie do rzeczywistości rozbudzacie wszystkie mięśnie koncentrując się na stopach, kolanach, biodrach… kończąc na szyi i głowie
-Rozciąganie wszystkich mięśni.


ŻYCZĘ DOBREJ SKUTECZNOŚCI.



5. PRZYGOTOWANIE MENTALNE-PSYCHICZNE DLA ZAWODNIKÓW BIORĄCYCH UDZIAŁ W AUCIE

1) DLA SKACZĄCEGO
W każdym ćwiczeniu zawodnik po każdej serii wyobraża sobie ze teraz ma zrealizować najlepszy wyskok.
-ze mam wykorzystać poprzednie wykonanie jako punkt wyjścia, za każdym razem wykonać ten element najlepiej,
- zapamiętać i zawsze wykorzystać mentalnie swoje najlepsze wykonanie (bez względu na to czy jest to na początku czy na końcu meczu)

2) DLA WSPIERAJĄCEGO
- wyobraź sobie ze twoja siła zwiększa się za każdym podniesieniem oraz w trakcie asekuracji w aucie
- przygotuj się mentalnie do synchronizacji i koordynacja z partnerami. To przygotowanie ma połączyć wasze pojedyncze ogniwa i jeden łańcuch
- do każdego autu podchodzą tak jakby to on był ostatni i najważniejszy w meczu

3) DLA WRZUCAJĄCEGO
Oddychaj głęboko wyobrażając sobie wrzut piłki na skaczącego (używaj wszystkich potrzebnych do tego zmysłów)
Wyobraź i przeanalizuj z zamkniętymi oczami wszystkie elementy, jakie wykonujesz podczas wrzutu piłki.
Dobry wrzucający piłkę do autu, musi to robić bardzo dokładnie i przede wszystkim regularnie. Żeby to wychodziło to na każdym treningu trzeba pracować nad koncentracja, precyzja gestu i automatyzmem. Mamy powtarzać to mechanicznie przy każdym wrzucie niezmiennie i bez względu na przeciwnika, sytuacje meczowa, czy zawodnika skaczącego.


NA TRENINGU
1)Na początku należy się skupić nad własna postawa ciała, pozycja ustawienia stop ,jakie mięśnie biorą udział przy wykonywaniu wrzutu, w którym momencie oddycham..
2)Następnie proszę trenera o ocenę i poprawę mojej pozycji i wrzutu.
3) Powtarzam, wszystkie zachowania i wrzuty, powtarzamy wiele razy. Za każdym razem zmieniając parametry tak, aby optymalnie wybrać technikę i przyzwyczaić się do jak największej ilości zmieniających się warunków.
4) Ustalić jakiś cel na określony trening, mecz, sezon.

W CZASIE MECZU
Wrzucający: zostaw problemy osobiste w szatni. Korzystaj automatycznie z wyuczonych elementów techniki. W zależności od sytuacji, wykorzystaj czas na głębokie brzuszne oddechy, jeżeli trzeba, to kładź piłkę na ziemi, aby zyskać na czasie potrzebnym do koncentracji. Ustaw się we właściwej pozycji, rozluźniając lekko całe ciało dla zachowania elastyczności, która będzie potrzebna do wykonania wrzutu.
Po wrzucie w myślach, jeżeli jest to możliwe, popraw gest i włącz się do gry.

PO MECZU
W myślach odtwarzam analizuje swoje wrzuty, poprawiam i zapamiętuję te, które były dobre (zwiększam wewnętrzne zaufanie i wiarę w siebie). Ustalam, co należy poprawić na następnym treningu, rozmawiam o tym z trenerem lub zawodnikami z biorącymi udział w aucie.
PRZYGOTOWANIE MENTALNE PSYCHICZNE WRZUCAJACEGO
Jeżeli ustaliliśmy postawę, pozycje i już wiemy, jakie są kombinacje, możemy przejść do etapu wizualizacji. Ta obserwacja wrzutu w myślach (z zamkniętymi oczami), ma na celu zaznaczyć na trwale tę fazę gry w naszym umyśle. Przeżywać ten moment wrzutu, to nie tylko widzieć, ale także czuć całym ciałem.
I dlatego należy to dużo trenować.

JAK TO ROBIĆ?
Należy znaleźć bardzo spokojne i ustronne miejsce i przyjąć pozycję leżącą lub siedzącą.
Zamykamy oczy, zaczynamy od kilku głębokich, wolnych, brzusznych oddechów, rozluźniając całe ciało, od głowy do palców stop.
Jak już jesteśmy rozluźnieni wyobrażamy sobie boisko, całą drużynę przeciwnika i widzimy się w trakcie wykonywania idealnego wrzutu. Powtarzamy tę czynność kilka razy, wyobrażamy sobie koniec meczu, po którym jesteśmy bardzo zadowoleni, bez względu na wynik. Chodzi o to, aby nasze zadanie indywidualnie było dobrze wykonane.
A następnie wracamy do świata realnego.
Możemy przypominać sobie elementy wizualizacji wrzutu przed snem.
Nie robimy tych ćwiczeń tuz przed meczem, ponieważ relaksacja i rozluźnienie mięśni jest zbyt duże, by poprawnie zagrać mecz (można wykonać je co najmniej 2 godziny przed meczem).
Wszystkim zawodnikom, biorącym udział w aucie z zamkniętymi oczami, wyobrazić jak jest piłka wrzucona i koncentrować się na pracy mięśniowej. Poddać się głosowi dziewiątki, który mówi, jaki będzie wrzut (kombinacja).

przygotował i opracował- Tomasz Putra, trener selekcjoner reprezentacji Polski (2008).



Brak komentarzy. Może czas dodać swój?
Dodaj komentarz
Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.
Oceny
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?