Oficjalna strona sekcji rugby KS Posnania Poznań
slide01 slide01 slide01 slide01
NABÓR DO
SEKCJI RUGBY
NABÓR
AKTUALNOŚCI !

POSNANIA_RUGBY 7

BLACK ROSES

SARMACI RUGBY

JESTEŚMY TUTAJ

ODWIEDZILI NAS
free counters
Logowanie
Nazwa użytkownika

Hasło



Nie masz jeszcze konta?
Zarejestruj się

Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło
POSNANIA RUGBY CLUB

KS POSNANIA POZNAŃ

SPONSORZY

WSPÓŁPRACA

PATRONAT MEDIALNY

WSPÓLNIE PRZECIW BIAŁACZCE

Nasza strona
Działamy:
TOMASZ PUTRA RADZI - CZ.3

Niniejsze opracowanie, autorstwa T. Putry, przedstawia zadania zawodników grających na konkretnych pozycjach bez względu na taktykę i system gry. Jest praktycznym kompendium usystematyzowanej i uaktualnionej wiedzy na ten temat, przesyconym osobistą refleksją trenera, na bazie jego szkoleniowych doświadczeń.

Zadania zawodników grających na konkretnych pozycjach bez względu na taktykę i system gry.

Filar 1,3


Filar jest to pozycja, której rola najbardziej ewaluowała od czasu, kiedy rugby stało się zawodowe (profesjonalne). Natomiast podstawowe zadania dla zawodników grających na tej pozycji, pozostały te same.
Głównym zadaniem filara jest pchanie w młynie i przesuwanie się do przodu w przegrupowaniach oraz pokonanie fizyczne przeciwnika. Technika nie ulegała zmianie, ale gra przy młynie bardziej się rozwinęła (wymagamy od filara żeby przemieszczał się atakując i szarżował broniąc).

Problem polega na tym, że mylimy zadania, jakie dajemy im do zrobienia. Zbyt często wymaga się od nich gry, która nie jest grą, w jakiej powinien specjalizować się filar. Zawsze filar będzie oceniany przede wszystkim za jego postawę w młynie dyktowanym.

Filar prawy i filar lewy maja podobne zadania natomiast wykonanie niektórych elementów jest zróżnicowane. Lewy filar pcha tylko naprzeciwko jednego zawodnika. Filar z prawej strony jest ustawiony naprzeciwko dwóch zawodników i przyjmuje dwa różne sposoby pchania. Z tego powodu filar prawy jest bardziej zamknięty przez przeciwnika i co za tym idzie bardziej statyczny jak filar lewy. Pozycja lewego filara wymaga mniej poświęcenia przy pchaniu w młyn, natomiast wymagamy więcej poruszania się po rozwiązaniu młyna dyktowanego. Prawy filar powinien lubić stać w młynie i bezpośrednią walkę o pozycje pchania.

Mówienie teraz o technice jest bardzo trudne. Sposób komunikowania się trenera z zawodnikiem grającym na pozycji filara: obniż bark, podnieś głowę, zmień nogę podparcia wchodząc w kontakt z filarem na przeciwko. To brzmi jak czeski film dla pozostałych zawodników na boisku, natomiast filar chwyta to w mig. Filarzy nie potrzebują wielkich słów przemówień, frazesów często ich język porozumiewania się jest kodowany krótkimi słowami bądź tylko mimiką (rozumieją się bez słów)!!!
Cechy charakterystyczne dla filara to duża dyskrecja i pewność siebie. Wpływ stresu, mediów, kibiców, nie powinien zmieniać ich nastawienia do gry. Samo pchanie w młynie to jest 700 kg z tyłu i 800 kg z przodu, to wszystko skupia się miedzy biodrami i barkami, na kręgosłupie. Do wytrzymania tego wysiłku potrzeba treningu specjalistycznego. Żeby nie czuć bólu i mieć przyjemność, satysfakcję i frajdę z wygrania młyna. Często jest to wysiłek ponad siły i tylko z takim podejściem można to znieść. Zdarza się, że filarzy nie widzą gdzie jest piłka, nie słyszą, co się dzieje, ale zawsze wiedzą gdzie jest przeciwnik i wiedzą, w którą stronę mają pchać.
Mówi się często, że liderem młyna jest młynarz, to jest prawda, jeżeli chodzi o związanie przed złożeniem się młyna i przed kontaktem z przeciwnikiem. Po złożeniu się młyna, cała pierwsza linia jest jednym blokiem i nie można tu wiele zmienić, bo siła naporu jest tak duża, że często zatrzymuje się krążenie krwi w odcinku szyjnym.
Młynarz przed związaniem ma dużą rolę do spełnienia: krzyżują się spojrzenia, szuka się wzroku przeciwnika, onieśmiela się przeciwnika. Nigdy nie ma dobrej drużyny bez bardzo dobrego młyna.

Przygotowanie fizyczne, psychiczne i mentalne, jest bardzo specyficzne jak na sport zespołowy (unikalne). Należy posiadać duży arsenał sposobów na pchanie i bycie w kontakcie z przeciwnikiem nie przekraczając dozwolonych przepisów.
Pchanie w dół, w górę, w bok, na zewnątrz, do wewnątrz, pchając mocno i słabo na zmianę, skręcając, itd.. aż do skutku. Ciągle szukając sposobów na wygranie młyna.
Obecne przepisy zmieniły czas trwania młyna- jest to kilka sekund, co zwiększyło znaczenie pierwszego kontaktu przy złożeniu. Wykonanie pierwszego młyna jest bardzo ważne z punktu widzenia psychicznego. Przed pierwszym związaniem w młynie każdy filar jest niepewny, niespokojny, zatrwożony. Żeby grać w pierwszej linii trzeba być trochę „kamikaze”, „lubić trochę cierpienie”, połączone z wysiłkiem i przyjemnością. To jest duma i to jest to COŚ filara!!!! Morale i nastawienie całej drużyny zależy często od wykonania pierwszego młyna.

Młynarz 2


Młynarz jest bardzo ważną pozycją w drużynie. Jego rola jest bardzo precyzyjna:
- musi być bardzo solidny w rozgrywaniu stałych fragmentów gry: młyna i autu. W aucie powinien dobrze wrzucać piłkę, jest to właściwość bardzo specyficzna, wymagająca dużej koncentracji, precyzji ruchu i koordynacji ze skaczącym. W młynie pozycja młynarza jest w centrum bezpośredniego kontaktu z przeciwnikiem. Ma za zadanie grzebanie piłki, jednocześnie biorąc na siebie całą presję dwóch formacji młyna. Dlatego ciągła wymiana informacji z filarami i druga linią jest niezbędna. Młynarz musi być także bardzo aktywny w grze obronnej zespołu, interweniuje często jako szarżujący, a zwłaszcza odzyskujący piłkę na ziemi po szarży. W grze ataku powinien być w ciągłej dyspozycji swojej drużyny. Włącza się często jako „dynamit” przy rozbiciu obrony i nadaje energiczne przesuwanie się do przodu na odległość nawet do 20 metrów. Nadzwyczajna pozycja. Jego rola jest bardzo złożona na boisku. Jest tyle miejsc w trakcie meczu, gdzie powinien być, że rzadko jest on zadowolony ze swojej gry. Często jest kapitanem drużyny. Powinien posiadać właściwości lidera drużyny, być przykładem w walce tak, aby koledzy mieli dobry przykład do naśladowania. Silny, szybki, wytrzymały i jako czwarty zawodnik trzeciej linii. Pozycja młynarza wymaga dużego opanowania i wyrafinowania taktycznego.

Druga Linia


Jest to pozycja, której rola i zadnia zmieniły się bardzo na przestrzeni ostatnich lat. Jeszcze nie tak dawno rolą drugiej linii było tylko pchanie w młynie i skok w aucie.
Obecnie zawodnicy grający na tej pozycji odpowiedzialni są także za pchanie w młynie i aktywny udział w formacji autu, również mają misję, tak jak pozostali zawodnicy. Aktywny udział w strefie obrony, czyszczenie w przegrupowaniach tzn. odsunięcie przeciwników i zajęcie dobrej pozycji w młynie spontanicznym. Zawodnicy tej formacji są również odpowiedzialni za szybkie uwalnianie piłki. Wymagamy od zawodników drugiej linii dobrej kondycji fizycznej, dużych możliwości poruszania się, muszą być dobrymi szarżującymi. Mają zachowywać się jak jeszcze niedawno zawodnicy trzeciej linii i mają te same zadania. Zawodnik z drugiej linii jest oceniany za poświęcenie się drużynie a także za skuteczność rozbijania obrony przy przegrupowaniach. Obecnie w rugby mamy mniej młynów. Młyny są rozgrywane bardziej technicznie i szybko. Dlatego ta zmiana sposobu gry wymaga większej techniki i nie potrzebujemy wielkich pchaczy. Dzięki możliwości podnoszenia w aucie, wygrywają łatwiej piłki i tracą mniej siły. Często jeszcze jest to pozycja niedoceniona, gdyż są to zawodnicy od tzw. czarnej roboty, a to właśnie ona jest niezbędna w grze. Wymagamy od tych zawodników mobilizacji zaangażowania dużej ilości obrońców, tak żeby stworzyć więcej miejsca zawodnikom w ataku.
Poświęcenie się drużynie!!!

Trzecia linia 6,7,8


Są to zawodnicy wszechstronni. Pojawiają się jako pierwsi we wspomaganiu i przyspieszaniu gry, a także odzyskiwaniu piłek. Są to zawodnicy najwięcej szarżujący. Po fazach stałych fragmentów, jako pierwsi włączają się do gry otwartej, z racji zewnętrznego ustawienia. W czasie rozgrywania młyna, posiadają najwięcej informacji, widzą piłkę, pozycję przeciwnika. Muszą reagować bardzo szybko i zdecydowanie. Nawet gdy zawodnik znajdzie się sam z piłką, nie powinien reagować indywidualnie, tylko jego działania mają wplatać się w zespołowy plan gry. Mimo, że posiadają dużo mniej piłek niż łącznik młyna, to są to zawodnicy wzbogacający i rozwijający grę drużyny. Wszystkie formacje podczas gry spełniają na boisku coraz to nowe zadania. Ewolucja zmiany sposobu gry różnych pozycji stała się faktem. Trzeba jednak stwierdzić, iż specyfika gry trzeciej linii pozostała jak w poprzedniej epoce: wspomaganie, przyspieszanie, szarża, odzyskiwanie piłek- to podstawowe elementy gry tej formacji. Obserwujemy, że zawodnik szarżujący, szybko podnosi się i włącza do gry. Obecnie widać mniejszą różnicę między zawodnikami trzeciej linii. Stosowanie systemu gry anglo-saxons, z zawodnikami trzeciej linii grającymi tylko wąsko czy tylko szeroko, bądź model francuski zawodnika tylko szarżującego bądź maratończyka, są już rzadko widoczne. Natomiast na pozycji wiązacza (8), można zauważyć różnicę w morfologii, temperamencie i sposobie gry. Zauważamy zawodników wybierających: grę w kontakcie z przeciwnikiem, bądź też zawodników szukających interwału. Zawodnicy trzeciej linii muszą posiadać walory fizyczne, a także mentalne. Są to pozycje wymagające wysiłku i myślenia jednocześnie. Powinni posiadać predyspozycje do podejmowania decyzji podczas nieobecności 9 czy kapitana. To dzięki nim piłka wychodzi szybko i akcja nabiera szybkości.. SĄ TO POZYCJE najlepsze na boisku!!!!! (według mnie)

Jestem zwolennikiem stylu gry z przemieszczaniem się zawodników, więc wszyscy muszą być przygotowani jak dziesięcioboiści (wytrzymałościowo, siłowo), zwykle najbardziej atletyczni. Zawodnicy 9, 10, 15, 6, 7, 8, powinni dać rytm gry i to ci zawodnicy powinni bronić (szarżować) najwięcej. To są odzyskiwacze piłki i przyśpieszacze gry. Najważniejsze to dobranie najlepszych i danie im możliwości wykazania się w schemacie (projekcie) gry. Wszyscy zawodnicy powinni być wszechstronni, a trzecia linia szczególnie. Każdy powinien potrafić grać ze strony zamkniętej - wąsko i otwartej - szeroko (zawsze jeden będzie bardziej tym, co lepiej broni, a inny tym, który lepiej biega). Idealnie byłoby, żeby 6, 7 potrafili jedno i drugie. Wybór zawodników powinien być podporządkowany do planu gry, a zawodnicy muszą podporządkować się do taktyki i strategii meczu. Jeśli jeden zawodnik jest osobnikiem bardziej atakującym, niż broniącym, to on powinien bronić więcej!!! Nie mogę powiedzieć, kto jest ważniejszym zawodnikiem, ponieważ wszyscy są niezbędni w drużynie. Najlepiej dobierać zawodników uzupełniających się biegowo, w obronie, siłowo, mentalnie, penetrująco, szeroko. Należy obserwować grę przeciwnika i stosować taktykę do pokonania rywala. Trzeba również mieć bezpieczniki zapasowe, jak te się przepalą!!

Łącznik młyna 9.


Moim zdaniem, jest to pierwszy zawodnik rozgrywający piłkę, który rozgrywa grę wraz z zawodnikami młyna. Musi uzupełniać się z 10, która rozgrywa grę z zawodnikami ataku. Dziewiątka ustawia strategię i taktykę gry na boisku, tak jak było to zaplanowane przed meczem, jednak z dużym polem manewru. Trener przewiduje wszystko oprócz tego, co będą robili zawodnicy w trakcie meczu. I to jest rola i odpowiedzialność łącznika młyna, który jest patronem gry, a nie tylko patronem młyna. Patronem młyna jest młynarz. Bo młyn jest tylko fazą walki i to młynarz jest szefem, a 9 to organizuje. Jeżeli młyn cierpi to i dziewiątka jest osłabiona, bo on sam nie ma żadnego wpływu na grę w młynie (oprócz współpracy z młynarzem przy wyjściu szybkiej piłki z młyna). Faza rozegrania młyna jest ważna dla zawodników młyna a nie dla 9. Natomiast 9 już przed wrzutem musi wiedzieć, co ma robić z piłką po młynie. A następnie jest obserwatorem sytuacji. Analizuje ją i wybiera optymalny wariant gry, jeszcze przed wrzutem piłki do młyna. Przekazuje informacje zawodnikom młyna przed i po wrzucie. Przypomina ciągle o ważności wygrania i posiadania piłki, to samo ma zastosować w trakcie rozgrywania autu. Wyjątkowy kontakt z młynarzem (koordynacja związania młyna i wrzutu piłki) a także z wiązaczem- koordynacja wyjścia piłki z młyna. Po wyjściu piłki z młyna, jest punktem odniesienia dla zawodników młyna. Łącznik młyna często jest pierwszym atakującym i często pierwszy broniącym.

Cechy: szybkość, żywotność, szybkość podania, szybkość uwalniania piłki refleks.
Gra ręką = noga.

Im mniej czasu posiada piłkę, tym lepiej. Im szybciej 10 ma piłkę, tym obrona jest słabiej zorganizowana (łatwo jest bronić naszych zawodników gdyż gramy słabo w kontakcie przy młynie). Jeżeli 9 atakuje i gra piłką, to angażuje w obronie tylko zawodników młyna albo zawodników w pobliżu przegrupowania, bądź chce grać z zawodnikami obok, zwykle do zewnątrz ! Jeśli 9 gra piłką sam, to nie po to by grać szeroko!!! Jeżeli piłka wychodzi szybko z młyna czy po przegrupowaniu, 9 musi zawsze grać szeroko!!! Jeżeli piłka wychodzi wolno albo półwolno, to 9 może przytrzymywać, zwolnić grę piłką?? Tylko po to, żeby atak rozpoczął bieg do przodu lub zmienił ustawienie, bądź zaangażował III linię przeciwnika lub zawodników obok przegrupowania w obronie. Przyzwyczajać przeciwnika do niepewności i narzucać mu brak zdecydowania w obronie!!! Dziewiątka może angażować się sam, raz na 7/8 zagrań. Przez swoją grę angażuje pierwszego obrońcę i co za tym idzie, wyjście całej obrony!!! Dziewiątka po młynie może robić nabieg na piłkę jeżeli jest ona czysto wygrana.

Łącznik ataku 10


Łącznik ataku jest to tak zwany bezpiecznik w grze ataku. Jeśli nieoczekiwanie przebiega mecz, to odpowiedzialna jest 10. Dziesiątka skupia wszystkie informacje, syntezuje je i realizuje strategię. Żeby wybrać sposób i kierunek gry musi szybko analizować sytuację i posiadać ogromne możliwości adaptacyjne wszystkich form gry: gry nogą, szybkość, jakość podania, możliwości fizyczne. Obecnie wymaga się od 10 ogromnego zaangażowania także w grę obronną. Aktualne gra w rugby w bardzo małym stopniu zależy od przypadku, hazardu, szczęścia. Analiza video pozwala na bardzo dokładną ocenę gry zespołu, a także ocenę indywidualną każdego zawodnika. Ułożenie jakiejś strategii jest teraz bardzo łatwe. W momencie jak 10 otrzymuje piłkę, to wybór i sposób gry zależy od wielu czynników:
- szybkość piłki
- strefa w której się znajduje
- co się dzieje z tyłu
- złożenie gry
- ustawienia przeciwnika

Łącznikiem ataku zawodnik się nie rodzi, łącznikiem ataku się staje.
10 nie jest tylko jednym dyrygentem na boisku (2,8,9,10,15, a także liderzy naturalni, to jest klucz strategiczny zespołu). Należy zaznaczyć współudział łącznika młyna, z łącznikiem ataku w systemie gry. Rolą 10 i 9 nie jest kreowanie gry, ale dostarczanie piłek zawodnikom. Dziesiątka musi być zawodnikiem wszechstronnym, potrafiącym grać na innych pozycjach w ataku (choć niechętnie to zwykle robią), wszechstronność pozwala na zrozumienie lepiej innych, a także pokazuje różne punkty widzenia na grę.

Środkowy ataku (center)


Jest to pozycja na boisku, która pozyskuje przestrzeń do gry i przedłuża zdobywanie terenu drużynie, grając głównie ze skrzydłowym bądź z obrońcą. Ma ona ogromny wpływ na podniesienie piękna gry. W latach 80-tych, 90-tych, można było rozróżnić centra lewego- 12 i centra prawego- 13. Lewy (12) był pierwszym centrem w ataku w prawą stronę, a prawy (13) był pierwszym w ataku w lewą stronę. Zawodnicy posiadali przygotowanie do gry szerokiej, a rzadko do gry penetrującej na wąskim obszarze. Zawodnik rozgrywający piłkę tylko szeroko, używał przestrzeni całego boiska, obiegając, krzyżując, wykorzystując zwód podaniem. Obecnie tę rolę posiada 9, 10, grając długim podaniem. To przepisy zmieniły role centra. Agresywna obrona powoduje trudność przejścia dziesiątki z piłką do skrzydła. Warunki fizyczne: np. Traille, Mortlock mają pond 100 kg, szybkość skrzydłowego i siła wiązacza to takie cechy powinien posiadać obecnie center. Pierwszy center wykorzystuje do gry swoje warunki fizyczne, jest zawodnikiem prowokującym grę na wysokości obrony i wytrzymuje presję obrony bez straty piłki (nadaje dynamikę akcjom wykorzystując „interwał” dziury, włącza do gry pozostałych zawodników). Zwykle otrzymuje piłkę od 10 lub 9, bądź od zawodników z młyna (tego nie było kiedyś). Posiada duże możliwości uwalniania piłki za plecami przeciwnika i nie traci jej po wejściu w kontakt. Przyciąga obronę i prowokuje przewagę liczebną zawodników w ataku. W obronie to ma być bardzo dobry szarżujący. Drugi center używa przestrzeni do gry szeroko a także rozgrywa piłkę z zawodnikami nadbiegającymi zza pleców lub z boku (krzyżując lub zabiegając). Często jego gra przypomina grę skrzydłowego, który gra bardzo wąsko, powinien posiadać dużą dynamikę (eksplozywność) i wytrzymałość, ponieważ jego bieg jest dłuższy. Każdy center powinien posiadać bardzo dobry zwód, przyspieszenie ze startu i wyczucie słabych miejsc obrony. Może być także kończącym akcje jak Brian O’Driscoll.

Obrońca 15


Jest to zawodnik najbardziej strzeżony przez przepisy prawie jak bramkarz w piłce nożnej (nie możemy jego dotknąć w trakcie gry piłką z powietrza na 22 metrach). W przygotowaniu fizycznym tego zawodnika, nastąpiła ogromna zmiana. Obecnie jest to jeden z najważniejszych zawodników realizujących założenia taktyczne drużyny. Jest to zawodnik zwiększający wachlarz możliwości taktycznych w meczu. Ma za zadanie dostarczenie inteligentnych sposobów pozwalających na ciągłość rozgrywanych akcji. Ma być także ostatnim ogniwem w obronie i zabezpieczeniem dającym pewność całej drużynie (organizator i dyrygent trzeciej strefy obrony). Reasumując: cała drużyna w niektórych sytuacjach gry, musi liczyć na jednego zawodnika. To jest bardzo ważne i odpowiedzialne zadanie. Obrońca ma dużo swobody na boisku, ma za zadanie kreować najlepsze wyjścia z nieprzewidzianych sytuacji. Powinien być w ciągłej gotowości do brania udziału we wszystkich akcjach ofensywnych (nawet na stronę zamkniętą po młynie).

Skrzydłowy 11, 14


Skrzydłowy jest zawodnikiem kończącym akcje, zdobywającym punkty. Jednak nade wszystko jest to zawodnik biorący udział w grze Powinien być wszędzie na boisku z piłką lub bez piłki. Od 80% do 90% swojej pracy na boisku skrzydłowy wykonuje bez piłki. Większa część jego pracy to przemieszczanie się w trakcie gry obronnej i często jest niewidoczna. Skrzydłowy powinien obstawiać wraz z obrońcą głęboką strefę obrony, wraz z wiązaczem szeroką strefę obrony i powinien być obecny przy grze nogą. W grze ofensywnej powinien tak pracować, by wyrobić sobie pozycję po kilku przegrupowaniach, w której znajdzie się w okolicznościach sam na sam z zawodnikiem, który jest wolniejszym (filar, II linia) od niego. W pierwszej fazie gry zawodnik powinien wykorzystać siłę i szybkość penetracyjną stosując zwody, przyśpieszenia, obieganie korzystając z obniżenia środka ciężkości i dobrego podparcia. Wymaga się od tych zawodników dużo pracy niewidocznej, tzw. wyczucia przeciwnika. Czas pracy wypełnia im szukanie wyjścia i otwieranie znalezionych drzwi (interwału). Dziesięć razy będzie próbował znaleźć wyjście do wewnątrz z dziesiątką lub trzynastką na zewnątrz. Dziewięć razy się nie uda, a dziesiąty będzie skuteczny. To jest praca, której za bardzo nie widać, ale pozwala na znalezienie wyjścia.
Przy grze nogą należy wyczuwać dobre odbicie piłki. Kiedyś mówiło się, że jeśli brakuje zawodnika do gry, to może być nawet kierowca, którego stawiano na skrzydle, ale te czasy już minęły. Zawodnicy grający na tej pozycji muszą posiadać cechy i kompetencje kreatora gry, podobnie jak obrońca, gdyż często zamieniają się z nimi rolami.

T. Putra, Trener Reprezentacji Polski, 2008


Brak komentarzy. Może czas dodać swój?
Dodaj komentarz
Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.
Oceny
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?